Rozdział 10

Wstałem zaspany. Przeciągnąłem się na łóżku i wstając spadł mi telefon. Podniosłem go i na podłodze ujrzałem naszyjnik który miałem jej dać. Podnosząc go, przypomniałem sobie, że spadł mi, ale zapomniałem go podnieść. Położyłem go na półce i poszedłem po schodach do kuchni. Z szafki wyciągnąłem kubek i wstawiłem wodę. Zalewając kawę, nuciłem sobie piosenkę która leciała wczoraj w radiu. Wziąłem kawę i udałem się do salonu, włączyłem telewizor i włączyłem wiadomości. We wiadomościach mówiono o Wiktorii. Znaleźli sprawcę. Ucieszyłem się, ale jak zobaczyłem zdjęcie sprawdzy przeraziłem się. Przecież to asystent mojego wujka. Może tylko mi się zdaję pomyślałem. Dopiłem kawę udając się do pokoju. Ubrałem się w luźne rzeczy i schodząc ubierałem kurtkę. Wziąłem kluczę i wyszedłem za drzwi. Zamknąłem drzwi na klucz i powędrowałem do mojego auta. Włączyłem silnik i wyjechałem z podjazdu udając się do szpitala. Gdy dojechałem kupiłem bilet na parking i udałem się do wejścia. W sekretariacie spytałem się gdzie leży Wiktoria. Sekretarka powiedziała, że w numerze 125. Podszedłem do windy i czekając aż się otworzy zadzwonił telefon. Spojrzałem na wyświetlacz i to był Chris.
-Halo?

-Siema stary co tam?. -Po głosie było słychać, że jest w dobrym nastroju. 
-A nic właśnie czekam aż winda przyjedzie, bo idę do Wiktorii.-powiedziałem, wchodząc do windy i naciskając na 3 przycisk. 
-My właśnie też się do niej wybieramy. 
-Jak to my?.-spytałem zdziwiony.
-Z Jessiką. -powiedział. Byłem zdziwiony myślałem, że Jessika nie chcę go znać. 
-Jak to myślałem, że się pokóciliście?. 
-No prawda, ale jak poszliśmy na spacer to ją przeprosiłem i jest już dobrze.-powiedział słychać było, że wsiada do auta. 
-Ok, ja już wychodzę z windy i idę do Wiktorii, zaraz się tam widzimy na razie.
 -Na razie. Skończyłem połączenie i wszedłem do pokoju Wiktorii. Wiktoria leżała w czerwonym pokoju po środku sali. Była blada i po obijana. Usiadłem na krześle i wziąłem ją za rękę. Przez cały czas milczałem nie wiedziałem co powiedzieć. Siedząc tak usłyszałem, że się otwierają drzwi. Wstałem i popatrzałem się na drzwi. To był Chris i Jess. Weszli do środka i zamknęli drzwi za sobą.
 -Hej Jessica. -powiedziałem uśmiechając się do niej.
 -Hej, co tam?-powiedziała, odwzajemniając uśmiech.
 -A nic, słyszałem w wiadomościach, że znaleźli sprawce wypadku. 
-Tak, znaleźli cieszę się z tego. -popatrzał się na Wiktorię i usiadł na krześle razem z Jessicą. Siedzieliśmy tak z godzinę potem poszedłem po załatwiać sprawy. 
*Perspektywa Jessici*

Widzę, że Jadenowi też jest ciężko z tym co się stało. Ale musimy poczekać aż Wika się obudzi. Wyszłam razem z Chrisem ze szpitala i pojechaliśmy do centrum handlowego, ponieważ chcę coś dla siebie kupić. Może też coś dla siebie znajdę. Wysiadłam z auta i szłam  krok w krok za Chrisem. Weszliśmy do pierwszego sklepu. Były tam ciuchy z przerażonych Marek. Po damskie aż bo męskie. W dziale dla kobiet nie więżąc spotkałam Emmę z Emily. Podbiegłam do nich i z rzuciłam się na nie. 
-Kochane!!! -Powiedziałam prawie krzycząc. 
-Hej Jessika dawno się nie widzieliśmy aż 3 miesiące. Tak trzy miesiące minęły aż się ostatnio widzieliśmy nie mogłam w to uwierzyć, że tak szybko minęły tę 3'miesiące. 
-Opowiadajcie co robiliście przez te 3 miesiące. 
-Nic takiego, jesteśmy teraz z chłopakami. Razem byliśmy też na małych wakacjach. 
-I jak było? Opowiadaj ze szczegółami.-powiedziałam uśmiechając się do dziewczyny o niebieskich włosach. 
- A chodziliśmy codziennie na plaże. Jeden raz się pokóciliśmy ale tak ostro i chcieliśmy już wracać, ale zrobili dla nas kolację i przeprosili to zostaliśmy no to chyba tyle...
 *Perspektywa Chrisa* 

Chodzę i chodzę w kółko, ale nic mi się nie podoba. Poszedłem do damskich poszukać Jessiki. Znalazłem ją koło 2 dziewczyn. Podszedłem bliżej i zobaczyłem, że te dwie dziewczyny to Emma i Emily. Podszedłem do nich i przytuliłem od tyłu Jessikę. Jessika, lekko podskoczyła na co ja się uśmiechnąłem. 
-Witajcie coś mnie ominęło?- spytałem z uśmiechem na twarzy.
 -Spotkałam dziewczyny tu i zaczęliśmy gadać.-powiedziała dalej się uśmiechając. 
-Hej Chris widać, że jesteście razem. -powiedziała Emily odwzajemniając uśmiech.
- Aż tak to widać?. -spytałem lekko się śmiejąc.
- Em trochę... Oki my musimy już iść, bo chłopaki czekają.-powiedziała Emily. Biorąc swoją koleżankę pod rękę i udając się do wyjścia.....